อุตส่าห์ได้ไปกทม.

กะจะไปเเฮดกะอีเพื่อน

เเต่ดั๊นป่วย

เลยต้องย้ายจากผับไปเยี่ยมรพ.เเทน

(รพ.ที่กัลฟเเอร์จ่ายงั้นๆว่ะ รพ.กรูจ่ายเองให้ยาดีกว่า)

นี่เเขนรึขากรูเนี่ย

ใหญ่เเสรด..ดดด

นอนให้ยาเเก้อักเสบกันเป็นถุง..งงงง

...

โชคดีหน่อยไฟล์ทดีเลย์ขาออกจากกทม.

ทำให้ดิชั้นได้อยู่กทม.นานหน่อย

...

ยังไอเป็นระยะๆ

ไอชุดใหญ่ยังมาเยี่ยมทุกหนึ่งชม.

...

อีเต่าโทรมามุกเสี่ยว

ป่วยเป็นไอเลิฟยูหรอจ๊ะ

ขอบใจอีเพื่อน

ขอโทดอีปร่อง

อดไปเเดร็กเหล้ากะเมิง

เส้าใจ...

เมรีจิงๆกุนี่

ขอบคุณอีเเห้ง อีเเต่น อีอวบที่โทรหา

ไม่ได้โทรหาคุณหม่อนเเละพี่เป้เรย

ขออภัย

...

กลับมาถึงบาห์เรน

เพื่อนโมโม่(โมร็อคโค่)ที่บินด้วยกันมาส่ง

ชีอวดว่ารถจากัวร์สปอร์ตที่ขับ

เป็นของขวัญที่ได้จากเเฟน

โอย อิจฉา นองอกเลยตรู

อยากมีเเฟนรวย..ยยยย ตามใจยังงี้มั่งว้อย..ยยยย

งี๊ด งี๊ด

...

พรุ่งนี้ไปบินกะเเฟนเก่าเพื่อนซี้คุณเเฟน

เซ็งว่ะ

ชีจะมาถามอะไรกะกรูมั้ยเนี่ย

หวังว่าคงไม่

อีคุณเเฟนก้อสั่งห้ามพดไรถึงคุณเพื่อนซี้เค้าเด็ดขาด

ส่วนอีนังเพื่อนมันรีบเเจ้นบอกพูดได้

ตกลงมึงเอางัยเนี่ย

เลิกหรือดีกัน กรูงง โอเค๊

กรูคนกลาง

เหนื่อยว้อย

ยิ่งป่วยอยู่

...

รักคุณเเฟน

เเต่คุณเเฟนไม่รักเราเร้ย

เซ็ง

...