เมื่อวานดูซีรี่ส์เกาหลีเรื่องนี้ เเล้วอินจนร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
จิงๆเนื้อหาทั่วไปก้อซ้ำๆเดิมๆ ตามสไตล์ซี่รี่ส์เกาหลี พ่อมีเมียหลายคน พี่น้องชอบหญิง คนเดียวกัน เเต่เรื่องนี้มีประเด็นตรงลูกไม่ลงรอยกะเเม่ ... เเละเเล้ว ช่วงที่ทำให้ต่อมน้ำตาเเตกก้อมาถึง คือคุณลูกสาวไปตามหาพ่อที่ญี่ปุน เเล้วก้อเเวะไปเยี่ยมป้าซึ่งเป็นเพื่อนของเเม่ที่ญี่ปุ่น คุณป้าคนนี้ก้อคงพอรู้ว่าลูกสาวไม่ลงรอยกะเเม่ คุณป้าจึงวางเเผนพาไปร้านอาหารเเห่งหนึ่ง ซึ่งในอดีตเคยมากะเเม่ตอนสมัยเเม่มาญี่ปุ่น ร้านอาหารนี้เปิดมานานนับสิบๆปี โดยทางร้านจะมีสมุดรายชื่อลูกค้า (เหมือนนสมุดลงชื่ออวยพรในงานเเต่งงาน) ลูกค้าที่มาเเวะที่ร้าน หากใครสนใจจะลงชื่อไว้เป็นทื่ระลึกได้ไม่ว่ากัน ทีนี้ ก้อเกิดเป็นตำนานว่าใครมาร้านนี้มักจะมาลงชื่อ เเละเขียนถึงคนที่รักที่สุดในชีวิต ซึ่งส่วนมาก ลูกค้าผู้หญิงมักจะเขียนถึงคุณเเฟน คุณป้าก้อเลยขอสมุดรายชื่อเมื่อปีพ.ศ. ที่คุณป้าเเวะมากะเเม่ มานั่งรื้อกัน ใช้เวลาสักพักใหญ่ ก้อเจอลายมือของเเม่ซึ่งโดดเด่น เพราะเขียนเป็นภาษาเกาหลี พอลูกสาวได้อ่านเท่านั้น ก้อน้ำตาเเตกพร่า (กรูด้วย) เพราะจากที่คาดว่าจะได้อ่านความรักของเเม่ที่มีต่อพ่อ เเต่กลับกลายเป็นว่า เเม่ได้เขียนถึงคนที่รักที่สุด เเละนั่นคือ ตัวลูกสาวเอง โดยเเม่ก้อได้ขอโทษที่ไม่มีเวลามัวเเต่ทำงาน เเละก้อได้บอกรักลูกสาวผ่านตัวหนังสือ ... ... ถึงตอนนี้กรูร้องไห้ไม่หยุด คิดถึงเเม่
... ... ตระหนักได้ทันทีว่าคนที่รักเรามากที่สุดคือเเม่ จำได้ว่า ตอนที่อกหัก(ไม่ใช่ครั้งเเรก) เเต่ก้อเป็นครั้งใหญ่ทีเดียว ร้องไห้ทุกคืน อยู่ที่บาห์เรนก้อเหงามาก เปิดเเต่เพลงบอดี้เเสลม เพลงขอบฟ้าหยั่งงี้ เปิดเพลงพีซเมกเกอร์ ถ้าคนอย่างช้าน..นนตายจากไป เธอเส้าใจรึเปล่า.. โหยหวนเเหกปากกันเข้าไป เเต่ดียังมีเเฟลตเมทมานั่งร้องเป็นเพื่อนกัน ... เเต่พอไปนอนDownroute นอนคนเดียว ยิ่งโหยหวนกว่า ร้องไห้จนกระทั่งตื่นไปบิน ผู้โดยขอโค้กได้น้ำส้ม ขอน้ำส้ม เอาไปเลยกาเเฟ รุ่นกรูจัดให้สุดตรีน ... เเต่ที่จำได้เเม่น ตลอดเวลาที่อกหักร้องไห้คร่ำครวญ เเม่โทรหาตลอด มีอยู่ครั้งนึง นอนร้องไห้เเม่ก้อโทรมาหา ก้อคร่ำครวญไปกะเเม่ว่า เค้าไม่รักหนูเค้าทิ้งหนู เเต่พอเเม่ตอบมาว่า "เเต่เเม่งัย เเม่รักหนูนะ เเม่รักหนูที่สุด" เท่านั้นเเหละ น้ำตายิ่งกระฉูด เเต่กะเรื่องผู้ชาย ตัดใจได้ทันที ผู้ชายหน้าไหน ก้อไม่รักเราเท่าเเม่เราหรอก ... เมื่อวานเเช็ดกะเพื่อนคนนึง ถ้าเจ้าตัวมาอ่านคงจะรู้ว่าเป็นมัน เพื่อนอิชั้น ชีก้อซ้วยสวย เเต่ก้อยังอกหัก ก้อบอกมันไปว่าเวลาเหงา อยากโทรหาผู้ชายคนนั้น ก้อให้เฉไปโทรหาเพื่อนเเทน ไม่ก้อโทรหาเเม่ ไม่รู้มันจะทำตามที่เราบอกหรือเปล่า ... เเต่สำหรับเราเเล้วเดี๋ยวนี้ถ้าอกหักรักคุด หรือมีเรื่องกุ้มใจ โทรหาเพื่อน เเละก้อเเม่เรานี่ล่ะ ได้ผลชงัดนัก ... รักตัวเองให้มากๆ อย่าไปรักผู้ชายมาก คำนี้เพื่อนเราเคยสอน เเต่ก่อนทำไม่เป็นจิงๆ เเต่เดี๋ยวนี้เข้าใจเเล้วจ้า เเละคิดว่าทำได้เเล้วค่าคุณเพื่อน ... ไม่ใช่ว่าจะไม่อกหักอีก เรืองนี้ไม่สามารถรับประกันได้ เเต่จะไม่เจ็บเท่าเดิมอีกเเล้ว ... ก้อขอเป็นกำลังใจให้เพื่อน ถ้ามรึงเข้ามาอ่านนะ อีสวย ขอให้มรึงผ่านพ้นไปด้วยดี ระบายมาได้ทุกครั้งที่เราเเช็ดหรือเราเจอกัน ไม่เบื่อที่จะฟัง สมัยก่อนกรูคร่ำครวญให้มรึงฟังกี่ครั้งล่ะ (นับไม่ได้ล่ะสิ) (เพราะนับไม่ถ้วน) ฉะนั้นตอนนี้หัวเข่ากรูรออยู่นะ มาได้ทุกเมื่อ ... รักเพื่อนกระทิงที่ซู้ด..ดดด เเละเพื่อนคนอื่นๆด้วย มิได้ลืม เพียงเเต่เส้นทางในชีวิต อาจทำให้เราได้ใกล้ชิดกะเพื่อนกระทิงมากกว่า จอย ครีม ผึ้ง ญา เอ๋ หน่อง ทิพย์ เป้ ขอบ กล้วย โน้ต ตั๊ก วน จูน วี ปาลม อ๊อฟ มึงด้วยอิดาว โอย เเละอีกมากมาย ที่ได้เข้ามาเติมเต็มชีวิต (ขออภัยถ้าตกไป บนเครื่องบินออกซิเจนน้อย สมองเริ่มเสื่อม) ... รักป๋า เเละขอรักเเม่มากมากว่านิดนึงนะป๋านะ รักเเม่มากๆ ... รักนะ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ ชาวได จุ๊บๆ
|
Posted on Tue 13 May 2008 22:58 |
|
||||||||||||||||||||
