วันนี้พาเเม่ไปดูหนังมาค่ะ
เรื่องสบายดีหลวงพระบาง
ดูจบ
เเม่งง
(อ่านว่าเเม่-งง นะคะ ไม่ใช่เเม่ง..งงงงงง)
(ฮา)
คือเเม่ดูไม่เข้าใจค่ะ
ก้อต้องอธิบายกันไปว่า
เนื้อเรื่องมันก้อไม่ได้มีอะไร
เค้าอยากโชว์ความสวยงามของประเทศลาว
เเล้วก้อให้คิดเองเรื่องระหว่างพระเอกกะนางเอกว่าจะจบยังงัย
...
สรุป
จวบจนวันนี้
หนังดีที่สุดในใจเเม่คือ
ข้างหลังภาพ
โอ้วพระเจ้า
สมัยนั้นพี่เคนยังเอ๊าะอยู่เลย
ซึ่งเเม่ก้อเป็นคนเเรกๆที่ชมว่าพี่เคนหล่อ
ในขณะที่เราคิดว่าพี่เคนน่ะ
หน้าบ้านน๊อก..บ้านนอกอ้ะ
เหมือนวัวไทยน่ะค่ะ
(ในตอนนั้นนะ)
เเต่ตอนนี้พี่เคนหล่อมากสำหรับเรา
น้ำลายหยดติ๋งๆ
อิจฉาคุณหน่อยมากมายทีเดียว
...
วันนี้คุณเเฟนโทรมาคุยหนุงหนิง
งอนที่เรารับสายไม่ทันมิสคอลอันนึง
พอดีนั่งดูดีวีดีคอนเสิรตกะพ่ออยู่ไม่ได้ยิน
คุณเเฟนได้ยินเสียงเพลง
หาว่าเที่ยวอยู่อีก
เเอบนอยว่ามาวาเคชั่นคราวนี้หนุกมากมะ
มีหนุ่มๆมั่งป่ะเนี่ย
ไม่คิดถึงไม่โทรหาเค้าเลย
(หึงอ่ะดิ๊)
(เเปลว่าเเผนงดโทรหาผู้ชายเราได้ผลนะ ฮา...)
คุณเเฟนบอกคิดถึงเมื่อไหร่กลับ
บอกคุณเเฟนไปว่ากลับวันที่สิบเจ็ด
ดีใจใหญ่เลย
บอกจะมารอรับ

เย้





คิดถึงคุณเเฟนเหมือนกันค่ะ
ก่อนวางคุณเเฟนสั่ง
"Give me a big kiss"

เลยให้ไปสามจ๊วบเล้ย
mwah mwah mwah!

คริคริ
...
ปล.พาเเม่ดูหนัง
ไหงจบที่คุณเเฟนคะ
เป็นงง
ไม่เคยถ่ายรูปพ่อเเม่เลย
คราวหน้าต้องถ่ายมั่งละ