คราวนี้คุณเเฟนป่วยหนักเอาการ
นางพยาบาลเองอยู่ใกล้ยังต้องกินยาดักไว้เลยอ้ะ
(เพราะเราเองก้อขี้โรค)
(พยาบาลไปติดขึ้นมาซวยอีก)
คุณเเฟนชอบเป็นเงี้ย
ปีนึงจะป่วยที
เเต่หนักๆไปเลย
...
เเปลกดี
คนตัวใหญ๊..ใหญ่
(คุณเเฟนสูงร้อยเก้าสิบเอ็ดอ้ะ นน.ไม่ยอมบอก)
เเต่เวลาป่วยเหมือนเด็กๆเลยอ้ะ
ตลกดีเนอะ
เเอบขำอ้ะ
นอนม้วนตัวกลมใต้ผ้าห่ม
เเถมหลับได้ทั้งวัน
ตื่นตอนตีสาม
ออกไปกินข้าว
ขอบใจนะ
(บาห์เรนนี่ก้อมีร้านเปิดนะ ร้านชิชาร์เปิดถึงตีสี่)
(กรูละเชื่อเลย)
(นี่มันเมืองเเขกจิงหรอวะ)
(เมืองไทยกรูยังไม่สู้มึงเล้ย..ยย)
(มึงตื่นกรูก้อต้องตื่นด้วยนน่ะเซ่ ซวยกรูอี๊ก..กกก)
...
เเต่พรุ่งนี้เราบินเช้าตรู่
ไปJeddah
กว่าจะกลับก้อเย็นๆ
วันถัดไปบินมะนิลาตอนเย็นอีก
เเล้วใครจะดูคุณเเฟนละเนี่ย
ถ้าหนีไปหาสาวอื่นมาพยาบาลล่ะน่าดูชม
ฮึ
...
ปล.ช่วงนี้คุณกิ๊กลาพักร้อนกลับเลบานอน
ก่อนคุณกิ๊กไปเเอบโทรบอกเลิกไปนิดนึงอ้ะ
เเต่คุณกิ๊กไม่ยอมรับฟัง
บอกอย่าทำเเบบนี้ทางโทรสับ
ขอกลับมาคุยตัวตัว
(คุยตัวตัวกูก้อใจอ่อนซี๊...)
เเต่....
พอคุณกิ๊กหายไป
ก้อเเอบคิดถึง
หรือเสียดายที่ขาดตัวสำรอง ก้อไม่รู้
(ชั่วจิงกุ)
เป็นไรมากป่ะ(อีหม่อนด่า)
เฮ้อ....