|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ชื่อเหมือนเพลงพี่เบิร์ดมะ ทำไมต้องเธอ คือ มีหลายคนถาม ทำไมถึงชอบบาห์เรน ไม่ยอมย้ายไปไหนสักที จิงจิงมันก้อไม่ได้ชอบมากมาย เพียงเเต่ว่าเกิดความเคยชิน ขี้เกียจย้ายไปปรับตัวใหม่น่ะ เเละตอนนี้ถ้าถามว่า ระหว่างกรุงเทพกะบาห์เรน ชอบที่ไหนมากกว่า ตอนนี้ขอตอบว่า บาห์เรนค่ะ เเต่ ขอย้ำนะคะว่า มีเเต่ หากในอนาคต ต้องเเต่งงานกะใครที่บาห์เรน เเล้วต้องเลิกทำกัลฟ์เเอร์ นั่นคืออดกลับกทม.เดือนละครั้ง อันนี้คำตอบอาจเปลี่ยนกัลบไปเป็นกทม.ได้ค่ะ (เเฮ่..) เนื่องจากตอนนี้ที่ตอบได้ว่าชอบบาห์เรน เพราะไม่ได้รู้สึกว่าถูกตัดขาดจากกทม. ยังไงก้อได้ไปอย่างน้อยเดือนละครั้ง เเต่ (มึงยังมีเเต่อีก) ถ้าให้ไปมากกว่าเดือนละครั้ง หรือให้ไปอยู่ตลอด่ ก้อคงเป็นบ้าเอาเหมือนกัน ดูเป็นคนไทยที่อกตัญญูยังงัยก้อไม่รู้ เเต่เเอบเกลียดคนไทยค่ะ คนไทยประเภทอื่นๆเราจะไม่ด่าถึงนะคะ เเต่คนไทยที่จะด่าถึงเเละเป็นอุทาหรณ์ให้สาวๆระวังภัยกันไว้ คือผู้ชายไทยที่เป็นโรคจิต!!! ใช่ค่ะ ยอมรับว่าคนโรคจิตก้อมีทุกชติ เหมือนโสเภณีนั่นล่ะ มีเเต่ชาติไทยซะที่ไหน ด่าชาติกูอยู่ได้ เเต่เวลาเจอเรคจิตคนไทย เเล้วมันจี๊ดใจอ้ะ ไม่รู้ทำไม เเละนี่ล่ะค่ะ เป็นสาเหตุเเรกที่ชอบบาห์เรนค่ะ เพราะตั้งเเต่มาอยู่ สุขภาพจิตดีขึ้นเยอะ เพราะไม่เจอโรคจิตอีกเลยค่ะ (ไม่นับพวกเเขกเป่าปากปิ๊ดปิ้วที่นี่) (พวกนั้นน่ะจิ๊บๆไปเลยเมื่อเทียบกะชายไทยโรคจิต) ... ตั้งเเต่เด็กจนจบม.ปลายก้อไม่เคยเจอโรคจิตเลยค่ะ อาจจะเพราะไม่ค่อยได้ขึ้นรถเมล์ เรียนโรงเรียนใกล้บ้านมาตลอด อนุบาลจนจบประถมมีรถนักเรียนมารับ ม.ต้นจนม.ปลายพ่อไปส่ง เย็นกลับเองโดยขึ้นรถเม,เพียงป้ายเดียว บางวันก้อเดินกลับกะเพื่อน อันที่จิงม.ปลายก้อเริ่มเจอโรคจิตบ้างเเล้ว เเบบมายืนหลบมุม โชว์ไอ้นั่นของมันไรเงี้ย เเต่ก้อนานๆที เเถมไม่ค่อยกล้ามองอีกต่างหาก เเต่ที่มาเจอจนจิตเสีย ก้อตอนมหาลัยเนี่ยล่ะค่ะ ปีหนึ่งก้อยังไม่เจอนะ เพราะปีหนึ่งมธ.อยู่หอที่รังสิตค่ะ เช้าวันจันทร์พ่อไปส่ง เย็นวันศุกร์พ่อไปรับ โรคจิตอดเข้าใกล้กรูเเน่นอน มาเจอก้อคือปีสองค่ะ เพราะต้องไปเรียนท่าพระจันทร์ ช่วงนั้นที่บ้านเริ่มมีปัญหาทางการเงิน ไม่มีตังค์ให้อยู่หอ เลยต้องขึ้นรถไปกลับท่าพระจันทร์ทุกวัน เช้าสองชม. เย็นสองชม. ถ้าวันไหนฝนตก หรือมีเหตุการณ์อะไรพิศดาร เช่นรับปริญญา เช้าสี่ชม. เย็นสี่ชม. ก้อเคยมาเเล้วค่ะ (มีคนถามทำไมไม่ไปเรือ) (เรือต้องต่อหลายต่อ เริ่มด้วยรถเมล์ เรือ รถเมล์เเละต้องเดินอีก) (เเถมน้ำกระเซ็นหน้า กลัวเรือคว่ำอีกต่างหาก) ... มาต่อเรื่องโรคจิต เนื่องจากนั่งรถอย่างน้อยสองชม. ฉะนั้น อิชั้นขึ้นปุ๊บ ได้ที่นั่ง หลับปั๊บค่ะ จะตื่นก้อตอนเจอโรคจิตเนี่ยเเหละ ซึ่งมีตั้งเเต่น้อยไปหามาก น้อยพอทนเนี่ย ก้ออาจจะนั่งเบียด นั่งอ้าขาโชว์เป้า (อ้าเเบบกว้างมาก..กกกกกกอ้ะ) (ไม่ได้คิดไปเองเเน่นอน) เอามือมาถูขา ถูเเขน เเรกที่เจอ เเอบทนค่ะ ยอมให้มันถูเฉย เเล้วเเอบน้ำตาไหลหันหน้าไปทางหน้าต่างรถ ไปๆมาๆ มันชักจะไม่ไหวนี่สิ เลยเปลี่ยนกะทันหันค่ะ เปลี่ยนเป็น ด่า ด่าเเบบไม่อายชุดสถาบันจิงๆ เพราะเคยมาเเล้วค่ะอายไปก้อเท่านั้น ตะโกนให้คนช่วยก้อเท่านั้น คนไทยน้ำใจงามมากค่ะ ไม่มีใครช่วยเลย (_"_) ฉะนั้นกูด่าอย่างเดียว อาทิ "มึงจะถูให้เสร็จเลยมะ กูรอได้" "ถึงเลยมั้ย มึงถึงเลยมั้ย กะเเค่ถูกูเนี่ย" "ไอ้เหี้ย โรคจิตหรอมึงอ้ะ ถูอยู่ได้" เเละอีกมากมาย ขอย้ำว่า นี่ไม่ด่าเบาๆนะคะ ด่าเเบบได้ยินทั้งรถ จนเป็นที่รู้จักของปอ.สิบสองไปเลยกรู หลังๆพอขึ้นกระเป๋า(คนเก็บตังค์)ที่จำได้รีบบอกเลย มีไรก้อเรียกพี่นะน้อง (เเป่ว) ครั้งนึงที่น่ากัวที่สุด คือกลับบ้านตอนค่ำๆเเล้ว สักสองสามทุ่ม ใกล้จะถึงบ้าน ซึ่งบ้านก้อเป็นป้ายช่วงหมดคน ก้อนั่งหลับตามฟอร์ม รู้สึกมีอะไรเเหลมๆจิ้มหลัง หันขวับทันที เป็นผู้ชายหน้าตาโรคจิตมาก..กกก มันนั่งกดมีดดัง เเชะ เเชะ เเชะทีกดมีดเด้งออก เเชะทีกดมีดเข้า ไม่ไหวเเล้วกู ถ้างานหันไปด่าอาจได้มีเลือดตกยางออก พุ่งเลย พุ่งไปหาคนขับกะกระเป๋าที่นั่งเม้าท์กันอยู่ พี่ๆคนนั้นเค้าเอามีดจี้เอวหนู กระเป๋าเปรี้ยวมาก เป็นสาวตัวเล็กกว่ากูอีก เดินมาเลย "นี่คุณลงไปเลยนะป้ายหน้าน่ะ ลงไปเลย" เออ เเฮะ มันก้อลงไปอย่างง่ายๆ เอาเป็นว่าคนที่ท้องถนนซวยไปคืนนั้น ... อีกเรื่องที่เเค้นใจมาก เพราะไม่มีคนช่วยกูเลย ตอนนั้นปากซอยนวลจันทร์ทำถนน เอาสังกะสีมากั้น จนเหลือทางเดินตรงกลางเเคบๆ เราเดินเข้าซอย อยู่ดีดีมีผู้ชายมาจับเเขน "น้อง ขอตังค์หน่อย" เราตะโกน เรียกผู้ชายที่กะลังจะเดินผ่าน "พี่ๆช่วยหนูด้วย" มันเดินผ่านไปเลย กูเลยสะบัดเเล้ววิ่งหนี อืม ตนเป็นที่พึ่งเเห่งตนจิงๆ ... เเบบที่มีคนช่วยก้อมีนะ เรื่องที่หนึ่ง เดินข้ามสะพานลอย บ่ายเเก่ สามสี่โมงเนี่ยเเหละ กลางวันเเสกๆไม่มือ รู้สึกมีผู้ชายสะกดรอย กูเดิน มันตาม กูหยุดมันหยุด ซวยซิกู ตัดสอนใจเดินข้ามกลับมาฝั่งนวลจันทร์ เเต่ไม่ขึ้นสองเเถวเข้าบ้าน หยุดที่ร้านน้ำเต้าหู้ คนขายรู้จักกัน "พี่ช่วยหนูด้วย มีคนเดินตามหนู" "ได้ได้รอที่ร้านนี่ก่อน" ไอ้โรคจิตคนนั้นเห็นเราเเวะร้านน้ำเต้าหู้ มันทำเป็นเดินเลยไป เเต่ไม่ไป รีๆรอๆ พี่คนขายเลยเดินถือกระบวยตักน้ำเต้าหู้ออกไปไล่ เเล้วมันก้อหายไป เรื่องที่สอง อันนี้ความผิดเรา เสือกไปเดินหน้าราม ตอนสักทุ่มสองทุ่ม มืดเเล้ว ไปเดินคนเดียว เปรี้ยวซะ ก้อรู้สึกมีคนตามเช่นเคย อาการเหมือนเดิม กูเดินมันเดินกูหยุดมันหยุด เเวะร้านไหน มันรอหน้าร้านข้างๆ เลยตัดสินใจ เดินไปหาหนุ่มสาวข้างหน้า "เธอ เราโนผู้ชายเดินตาม ขอเดินด้วยได้ป้ะ" เค้าสองคนใจดีโคตร ผู้ชายรีบบอก เธอมาเดินตรงกลางเลย สักพักไอ้โรคจิตมันก้อหายไป นี่เเค่สองครั้งที่มีคนช่วย ที่เหลือนับสิบๆครั้ง ไม่มีใครช่วยกูเลย ... อีกเรื่อง ทำกะกู ศรีทนได้ เเต่ทำกะเพื่อนเรา โกรฤธมากมาย ตอนนั้นขึ้นรถเมล์กะวน วนเป็นสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคล้ายน้ำฝนกุลณัฐ รถเเน่นมาก..กกกก มีที่นั่งว่างที่นึงที่เดี่ยติดหน้าต่าง วนยกให้เรานั่ง เเล้วให้เราช่วยถือของ สักพักมีผู้ชายมายืนเบียดวน เห็นชัดเลยว่าเบียด เราก้อคว้าตัววนเข้ามายืนในที่นั่ง เเล้วเราเบี่ยงขาออก มันก้อตามมาเบียด จนถูขาเรา เราเลยด่า "ไอ้เหี้ย" ดังมากอ้ะ เท่านั้นเเละ มันเลยเดินหนีไป เเต่ไม่ยอมลงจากรถ ตอนมันเดินไป คนบนรถเเหวกเป็นทางอ้ะ ... พอขึ้นปีสี่ วิชาเรียนเริ่มน้อย เลยพอมีตังค์เหลือไปนั่งรถตู้ ก้อเจออีก วันดีคืนร้าย ที่นั่งด้านหลังเต็มฃ เลยต้องไปนั่งกะคนขับ ตามเคย กูหลับ สะดุ้งตื่นตอนมีมือมาวางหน้าขาเนี่ยเเหละ "ทำไรอ้ะ จอดเลยนะ" มันก้อจอด ดีว่าถึงราชดำเนินเเล้ว ไม่งั้นกูต้องหารถมามธ.อีก ซวยกูอี๊ก.. ... ล่าสุด ครั้งนึงเราไปพักร้อนกทม. (ตอนมาเป็นกัลฟเเอร์เนี่ยเเล้วเเหละ) ก้อยังเจอโรคจิต เสียจิตไปมากมาย เซ็งงัยเเค่กลับมาพักร้อน ยังจะมาเจอ เราออกไปเรียกเเท็กซี่หลังบ้าน หลังบ้านเราคือถนนเกษตรนวมินทร์ ระหว่างรอเเท็กซี่ เรายืนบนฟุตบาธด้านในได้ยืนริมถนน เเต่ผิดสังเกตุ เห็นมอไซด์คันนึง เเล่นช้ามาก..กกกกกกกกกกก เลียบฟุตบาธมาเลย พอมาถึงตรงเรายืนมันก้อจอดรถ เเล้วเอามือรูดไอ้นั่นให้ดู โอ๊ยโกรธจนเลือดเมนส์ขึ้นหน้า "มึงจะเอางัย มึงไปเลยนะ ไม่งั้นกูจะเรียกตำรวจ" เท่านั้น มันก้อบึ่งหนีไป ... ยังมีเรื่องราวอีกมากมาย เเต่ตะกี๊อัพไดเเล้วมันหายไปอ้ะ เซ็งจิต ไว้กลับมาจะมาอัพใหม่เเล้วกัน ต้องไปเเต่งตัวเเล้ว คืนนี้บินเเฟรงเฟริตค่ะ
ขอให้ผู้อ่านโชคดี ไม่เจอโรคจิตนะคะ อิอิ |
Posted on Tue 15 Jul 2008 0:28 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
